( 1 ) در اينجا بايد به اين آيه از قرآن استناد كرد كه گفت : « آيا شما را به زيانكارترين مردمان آگهى دهم آنان كه تلاش و كوشششان در اين دنيا گم و تباه مىشود و چنين مىپندارند كه كردارى نيكو دارند » . « اينها در اين جهان و آن جهان زيانكارند و اين خود يك زيان و خسران آشكار است » . سپاس خدائى را كه بچشمانم براى شناخت كفر بصيرت داد و ديدگانم را به اسلام و گرايش به پيشوائى حسن و حسين ( ع ) و خاندان پاك پيامبر روشنى بخشيد و از آستان خداوندى ميخواهم ، چنان كه مرا بشناخت آنها و پذيرش رهبرىشان منت‌دار خود فرمود مرا در آن جهان نيز با آنان همراه گرداند و بشفاعت آنها و دورى از دشمنانشان ، كرامت عنايت فرمايد . شما را دوست ميدارم مادام كه ابر مىبارد و رعد ميغرد و ژاله ميريزد از هر كس كه دشمن شماست بيزارى ميجويم زيرا شرط دوستى ، دورى از دشمن شماست و بدرستى بايد پذيرفت كه امام حسن ( ع ) در مدت كوتاهى كه پس از پدرش زندگى كرد چنان بار سنگينى از ناگوارى و اندوه را تحمل كرد كه پيامبران از برداشت آن ناتوان بودند و اين رنجها و سختيها هرگز از مصائبى كه بر حسين ( ع ) در روز عاشورا گذشت كمتر نبود ، و اين سختيهاى دردناك و ضربه‌هاى كوبنده‌اى كه بر اين دو برادر وارد شد اگر چه به ظاهر و شكل و اسلوب مختلف بود ولى در اصل يكى بود و از يك منشأ برمىخاست . همچنانكه حسين ( ع ) در برابر انبوه مصائب و امواج تباهىها چنان استقامتى ورزيد كه فرشتگان آسمانى را به شگفتى افكند برادرش